Powrót do góry
Informacja dla konsumenta o możliwości odstąpienia od umowy Wypełnij wzór

Informacja dla konsumenta o możliwości odstąpienia od umowy

Ostatnia wersja
Ostatnia wersja Poprzedni tydzień
Formaty
Formaty Word i PDF
Ilość stron
Ilość stron 3-5 stron
Wypełnij wzór

Informacje na temat wzoru

Ostatnia wersja: Poprzedni tydzień

Rozmiar: 3-5 stron

Dostępne formaty: Word i PDF

Wypełnij wzór

Jak to działa?

1. Wybierz ten wzór

Zacznij, klikając opcję „Wypełnij wzór”

1 / Wybierz ten wzór

2. Wypełnij dokument

Odpowiedz na kilka pytań, a standardowy dokument utworzy się w tym czasie w sposób automatyczny.

2 / Wypełnij dokument

3. Zapisz - Drukuj

Dokument jest gotowy! Otrzymujesz go w formacie Word i PDF. Masz możliwość jego edycji.

3 / Zapisz - Drukuj

Informacja dla konsumenta o możliwości odstąpienia od umowy

Pouczenie o możliwości odstąpienia od zakupu przez konsumenta to informacja, skierowana do konsumenta o tym, jak może on zrealizować swoje prawo do odstąpienia od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa. Przedsiębiorca ma obowiązek poinformować konsumenta o jego uprawnieniach konsumenckich. Ponadto informacje te muszą być wskazane w sposób jasny i zrozumiały dla przeciętnego konsumenta. Przedsiębiorca powinien to uczynić jeszcze przed zawarciem umowy z konsumentem, najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową.

Obowiązek informacyjny dotyczy wszystkich przedsiębiorców, którzy proponują zawarcie umowy na odległość lub poza siedzibą przedsiębiorstwa, niezależnie od zakresu ich działalności, niezależnie od tego, czy sprzedają produkty, czy wykonują usługi, czy są dużą, międzynarodową firmą, czy małą, jednoosobową działalnością. Obowiązek ten, który dotyczy każdego przedsiębiorcy w razie zawarcia w/w umów, wynika z faktu, że konsument, w odczuciu społecznym, jest uważany za jednostkę słabszą. Przyjmuje się, że nie ma on żadnej wiedzy na temat przysługujących mu praw, a więc, aby zapewnić każdemu konsumentowi równą wiedzę w zakresie przysługujących mu praw, ustawodawca europejski zażyczył sobie, aby wszyscy przedsiębiorcy realizowali taki obowiązek informacyjny.

Pouczenie dotyczy jedynie umów zawieranych na odległość oraz umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa, które często zawierane są w internecie.

Umowa zawarta na odległość

Umowa zawarta na odległość to zbiór warunków zakupu produktu lub usługi do której realizacji zobowiązali się wzajemnie przedsiębiorca i konsument, nie będąc jednocześnie fizycznie obecni, do chwili zawarcia umowy włącznie.

Umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa

Umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa to zbiór warunków zakupu produktu lub usługi od przedsiębiorcy, przez konsumenta:

  • którzy mogą być jednocześnie fizycznie obecni w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa, rozumianym jako miejsce prowadzenia działalności;
  • w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa;
  • w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania się na odległość, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron, bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem poza lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy;
  • podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami.

Odstąpienie od umowy

Najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, przedsiębiorca ma obowiązek poinformować konsumenta, w sposób jasny i zrozumiały m.in. o sposobie i terminie odstąpienia od umowy. Powinien on załączyć wzór formularza dla konsumenta umożliwiającego skorzystania z prawa odstąpienia od umowy. Jest również obowiązany poinformować o ewentualnych kosztach np. kosztach zwrotu przesyłki, które poniesie konsument w wyniku odstąpienia od umowy.

Jeśli przedsiębiorca wywiąże się ze swojego obowiązku informacyjnego, konsument może odstąpić od umowy w terminie 14 dni, bez podawania przyczyny i (co do zasady) bez ponoszenia kosztów. Jest to wówczas rozumiane, jakby umowa nie została nigdy zawarta.

Jedyne koszty, które konsument może ponieść, w przypadku odstąpienia od umowy to jeśli konsument wybrał droższy sposób dostarczenia: płaci koszty dostarczenia rzeczy oraz bezpośredni koszt zwrotu rzeczy (chyba że przedsiębiorca zgodził się je ponieść lub nie poinformował konsumenta o konieczności poniesienia tych kosztów).

Bieg 14 dniowego terminu do odstąpienia od umowy rozpoczyna się co do zasady od dnia zawarcia umowy. Istnieją jednak umowy, takie jak umowa sprzedaży czy dostawy, dla których termin do odstąpienia od umowy liczy się od dnia objęcia rzeczy w posiadanie przez konsumenta.


Konsument niepoinformowany

Jeżeli konsument nie został poinformowany przez przedsiębiorcę o prawie odstąpienia od umowy, ma on możliwość skorzystać z prawa odstąpienia od umowy nie tylko przez 14 dni od zawarcia umowy (lub wydania rzeczy, w przypadku umów, których wykonanie następuje w momencie wydania rzeczy), ale ponad te 14 dni, konsumentowi przysługuje dodatkowo 12 miesięcy, które zaczynają się liczyć po upływie pierwszych 14 dni.

Jeżeli konsument został poinformowany przez przedsiębiorcę o prawie odstąpienia od umowy już po zawarciu umowy, ale przed upływem 14 dni po zawarciu umowy (lub wydaniu rzeczy), 14 dniowy termin zaczyna się liczyć od dnia, w którym przedsiębiorca poinformował konsumenta o prawie odstąpienia. W konsekwencji, nie przysługuje konsumentowi, wydłużony do 12 miesięcy, termin odstąpienia od umowy.

Przedsiębiorca na prawach konsumenta:

Od 1 stycznia 2021 r. weszła w życie nowelizacja przepisów, która rozszerzyła zakres uprawnień konsumenckich również na niektórych przedsiębiorców. Wobec tego, ochroną konsumencką dotyczącą:

  • zwrotu towaru zakupionego na odległość w ciągu 14 dni bez podania przyczyny;
  • klauzul niedozwolonych;
  • szerszego zakresu uprawnień w ramach rękojmi;

objęto nie tylko dotychczasowych konsumentów, rozumianych, jako osoby fizyczne, dokonujące z przedsiębiorcą czynności prawnej, niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową (dalej nazywany jako: „konsument sensu stricto"), ale również osoby fizyczne, zawierające umowę bezpośrednio związaną z ich działalnością gospodarczą, jeśli zawierana umowa nie ma dla tych przedsiębiorców charakteru zawodowego (dalej: „przedsiębiorca na prawach konsumenta"). Interpretacji, czy w danym przypadku przedsiębiorca jest objęty ochroną konsumencką, czy nie, dokonuje się w oparciu o przedmiot działalności gospodarczej przedsiębiorcy, ujawniony w rejestrze CEiDG.

Celem nowelizacji ma być przeciwdziałanie dysproporcji praw przedsiębiorców - osób fizycznych, którzy zawierają umowę z innym przedsiębiorcą, nie związaną bezpośrednio z branżą lub specjalizacją tych przedsiębiorców - osób fizycznych. Wobec tego, w ramach umów, które nie są bezpośrednio związane z ich branżą lub specjalizacją, nie są już oni traktowani jak „profesjonaliści", od których wymaga się większej wiedzy np. robotnik budowlany, kupujący w ramach działalności gospodarczej materiały do budowy będzie nadal uznawany za podmiot profesjonalny (nie za konsumenta). Jeżeli jednak ten sam robotnik budowlany dokona zakupu towaru, zakwalifikowanego jako niezawodowy np. ekspres do kawy do biura, będzie on wówczas traktowany jak podmiot nieprofesjonalny (konsument).

Jednakże, jak zgodnie zauważa się w doktrynie prawa (m.in. Komentarz do ustawy o prawach konsumenta pod red. Osajda 2020, wyd. 3/P. Mikłaszewicz), już osoba, prowadząca działalność gospodarczą lub zawodową, która zawarła umowę przed 1 stycznia 2021 r., na gruncie art. 22[1] KC oraz zgodnie z przepisami prawa UE i orzecznictwem TSUE, była uznawana za konsumenta, jeśli działała poza ramami swojej działalności profesjonalnej, w celach niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub zawodową.

Podstawa prawna:

Obowiązek pouczenia o możliwości odstąpienia od umowy przez konsumenta wynika z art. 13 ustawy o prawach konsumenta z dnia 30 maja 2014 r. (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 287, ze zm.).

Niespełnienie obowiązku informacyjnego przez przedsiębiorcę to wykroczenie na podstawie art. 139b ustawy Kodeks Wykroczeń z dnia 20 maja 1971 r. (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 821, ze zm.).


Jak edytować wzór

Wypełnij formularz. Dokument jest redagowany na Twoich oczach w miarę podawania odpowiedzi.

Po zakończeniu, otrzymujesz go w formacie Word i PDF. Możesz go edytować i wykorzystać ponownie.

Wypełnij wzór